هجرت الله اختيار
This is your About Page. This space is a great opportunity to give a full background on who you are, what you do and what your website has to offer. Double click on the text box to start editing your content and make sure to add all the relevant details you want site visitors to know.
غزل
دا چې قتلېږم، شور او شر مې نشته
پر خپل وجود دومره باور مې نشته
پرون مې سر درلود، سردار نه ومه
نن چې سردار يمه نو سر مې نشته
لكه چې ښه تاريخ ته ولوېدمه!
كابل مې نشته، پېښور مې نشته
هر ځاى كې يمه، لكه هېڅ چې نه يم
ژبه مې شته؛ خو ژبور مې نشته
عقل او هوش مې هم پردي ښكاريږي
سترګې مې شته دي او نظر مې نشته
چې وخت د منډو و، نو پښې مې نه وې
اوس چې نور الوزي، وزر مې نشته
۱۳۸۹ل، د جدي دولسمه
ننګرهار، جلال آباد
زه مې په ملګري پسې د پوهنتون داخل ته ورغلم، تر هغې مې چې موټر راګرځوه، ملګرى مې له يو بل سپين کالي کس سره له پوهنځي راووت. ما د موټر شيشه کښته کړه، هغوى دواړه د موټر په لور راروان و. سپين کالي سړي غوږ ته موبايل نيولى و او په ډېرې وارخطايۍ غږېده: ((درته وايم، کښته شه! ووځه! له دې ځايه ژر ځان باسه! رئيس صيب هيله کوم، نورې پوښتنې مه کوه، خو ته مهم يې، ځان وباسه! يوه دقيقه کې ...))
ټليفون يې قطعه کړ، دواړه موټر ته راوختل. ما دواړو ته ستړي مه شي وويله، ملګري مې ستړي مه شي واخيسته، خو سپين کالي سړي ته بيا زنګ راغى. په خبرو سر شو: ((اورم صيب! اجرائت وشول صيب! بلې صيب! رئيس مو همدا اوس له ودانۍ وويست! بلې صيب! زما کسان د ودانۍ شاوخوا ته توظيف دي! څو شېبو کې به شنډوونکى ټيم راورسېږي! سمه ده صيب! تاسې بيا په جريان کې اچوم!! زه هم څو شېبو کې ورسېږم))
