دا چې قتلېږم، شور او شر مې نشته
پر خپل وجود دومره باور مې نشته
خپل وجود لره بقاء غواړي ولاړ دى
يو سړى يوه دوعا غواړي ولاړ دى
ښار وېرېږې چې صحرا راته رانشي
او غر منډې اخيستو ته ودرېدلى
زنده ګي مې پرې اوږدېږي، ستا ارمان راسره ښه دى ډېره ګټه پرې كومه، لږ تاوان راسره ښه دى
ساعت مې دولس ساعته وروسته پاتې شوى موبايل كې مې تاريخ هم پرونى دى
نه باد و، نه ږلۍ وه، نه توپان و يو سړى پوست موست لكه ميده ميده باران و يو سړى
